I love being mutserig

Vandaag heb ik de blogs die ik de afgelopen tijd had gemist, bijgelezen. Kwestie van prioriteiten stellen en werkontwijkend gedrag . Ik merk dat ik, sinds Thijs, mijn vaste gewoontes en structuren wat om moet gooien om iets van tijd samen te hebben en dat ik daarin nog zoekende ben. Dus ook naar momenten om in alle rust tijd te besteden aan mijn online maatjes en op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen in hun levens.

Soms is het wel irritant: er komt een hoge mate van planning bij kijken en tijd voor spontane acties had ik al niet veel en lijkt nu nog minder. Maar ik merk toch dat ik het heerlijk vind!
Waar ik het eerst nog als een last ervaarde om tijd voor hem te maken, merk ik nu dat ik bij hem rust vind en dingen doe waar ik normaal niet aan toekom. Tuinieren bijvoorbeeld. En blijkbaar (ik blijf mezelf soms ook verrassen) word ik heel blij en rustig van mutserige dingen.

Op dit moment perfect, want ik merk aan mijn motivatie, geduld en werktempo dat ik hoog nodig op vakantie moet of vrij wil hebben.
Niet ff een dagje, maar even zwaar bijkomen. Gelukkig lonkt er in mei alvast een vakantietje waar ik héél erg naar uitkijk!

It’s nice when things fall into place.

Werk aan de winkel

Ik heb al even niet geschreven. Niet omdat er niets te schrijven viel, integendeel, maar vooral omdat ik er de rust niet voor kon vinden.  Inmiddels bevind ik mij in iets rustiger vaarwater.

Een klein maandje geleden begon een nieuwe opdracht, wat mijn totaal op 3 opdrachten zette plus daarbij 2 vrijwilligersprojecten die beiden ook stiekem nog wat tijd opslokten. Dit is niet nieuw voor me, ik  doe eigenlijk altijd meerdere dingen tegelijk.
Ik schreef in mijn vorige blog over de onmogelijke situatie die ontstaan was bij 1 van mijn opdrachtgevers. Ook bij 1 van mijn vrijwilligersprojecten was net een heftige periode gaande. Beide situaties waren ontstaan door slechte communicatie. Laat dat nou net mijn vak zijn. Ofwel: ik trok het me heel erg aan.
Ik twijfel al een lange tijd of ik wel goed op mijn plek zit. Ja, eigen bedrijf heeft veel voordelen en past bij mij. Maar past wat ik doe wel bij mij? En ben ik wel slim bezig? (Qua aantal opdrachtgevers, inkomsten, netwerken etc)
Ook speelde het mee dat Thijs mij allerlei vragen stelde over mijn werk. Goed van hem en in principe leuk voor mij (aandacht, begrip etc) maar ook moeilijk op dat moment.

Ik heb wat conclusies kunnen trekken: ik kan heel veel tegelijk, mits het redelijk goed loopt. Projecten die niet goed gaan kosten teveel energie. Ik wil erachter komen wat ik wil.
Om dat laatste te bewerkstelligen volg ik volgende week een workshop en heb ik mezelf een coach beloofd voor als die workshop niet voldoende oplevert.

Bij de opdrachtgever waar het spaak liep, zit ik nog steeds. Maar ik heb hulp gekregen en zit in een nieuwe rol. Ik kan daardoor alles meer op afstand bekijken en heb gemerkt dat het een puur persoonlijke kwestie was (met 1 heel sterk persoon als drijvende kracht). Ideeën en verslagen die ik maakte werden afgekraakt. Als onze nieuwe collega  met mijn ideeën of stukken tekst aankomt, wordt ze lyrisch bejubeld. Het is even zo.
Ik werk er nog maar een paar dagen en dan is het (gelukkig) echt klaar.
Ook op mijn vrijwilligerswerk werd ik op de persoon ‘aangevallen’. Een oud-collega zei : ‘jij vormt gewoon een bedreiging voor hun’.
Of het wel of niet waar is, ik kan er niet mee omgaan. Ik ben gewend dat mensen mij zien als collegiaal en prettig in de omgang.  Ik wil leuk en aardig gevonden worden, maar vooral goed in mijn werk zijn. Ik wil credits voor de dingen die ik goed doe. En als ik iets niet goed doe wil ik daarvan leren.
Ik verwacht dat anderen ook zo in hun werk staan, maar daar gaat het vaak mis.
Vaak zeggen collega’s/opdrachtgevers dat ze het fijn vinden als ik kritisch mee wil denken, maar ik merk steeds en steeds meer dat dat loze woorden zijn. Zo werd ik bij iedere seizoensevaluatie uitgenodigd om met ideeën voor verbetering te komen, maar werd daar nooit iets mee gedaan. Tijdens het laatste gesprek zei mijn projectleidster letterlijk tegen me: “ja toen bedoelde ik natuurlijk uitvoering enzo, wat er op hoofdlijnen gebeurt bepaal ik en daar hebben jullie (=vrijwilligers) niks mee te maken”.
Zeg dat dan van tevoren, muts.
Overigens draai ik daar nu naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste seizoen.

Anyway, mijn crisis is voor nu weer even voorbij, maar er is werk aan de winkel. Een boel. Want die anderen kan ik niet veranderen, mezelf wel. En ik wil heel hard gaan werken voor een fijne en prettige werkomgeving.
Dat gun ik mezelf.

Lamgeslagen

Het is een nogal complexe situatie bij mijn opdrachtgever momenteel. Hopelijk kan ik hier, door de highlights weer te geven, een beetje duidelijk maken in wat voor situatie ik me bevind. Met andere woorden: hoe onmogelijk deze is geworden. 

Ik werk voor mijn grootste opdrachtgever aan een ingewikkeld, politiek gevoelig project met veel belangen. Reden dat veel documenten zijn afgeschoten en we er nooit helemaal uitkomen.

In dit blog schreef ik al over de laatste stand van zaken en wijzigingen. Inmiddels is naar alle lagen van de organisatie doorgedrongen dat zaken niet goed gaan. Omdat ik dit al een tijdje roep (zonder gehoord te worden) ben ik opgelucht dat men in begint te zien hoe moeilijk het proces is.
De manier waarop het nu echter gaat, echt, dat krijg ik hier gewoon niet uitgelegd. Maar ik ga een poging doen…

Ik ben als enige (!) sinds november bezig met een document, waarvan de deadline nu gezet is op 1 april. Afgelopen maandag kreeg ik voor het eerst feedback en deze was heeeeeel slecht. Echt slecht. Op sommige punten ben ik het met mijn collega eens, andere punten waren in een projectgroep besproken en besloten en daar kwam ze nu op terug. Ze ging in discussie over onderwerpen die buiten haar expertisegebied liggen en zijn afgestemd en onderzocht door experts. Ik ben weinig boos, ik laat veel (te veel) gebeuren, maar nu was ik woedend.
Op haar (domheid), op mijn eigen passieve houding hierin etc etc. Ook op mijn projectleider. Via mij collega moest ik horen, dat mijn projectleider niet tevreden over me is: ze gaf aan dat ik niet aan haar verwachtingen voldoe. Jammer is dat ik nog nooit met haar heb gesproken over haar verwachtingen. Überhaupt heb ik nog nooit een 1-op-1-gesprek met haar gehad trouwens. Echt slecht.

Daarbij had er maandagochtend een gesprek plaatsgevonden over mij, waar ik niet voor uitgenodigd was. Daar houd ik dus niet van.
Maandagmiddag zou er een ander (heftig) gesprek plaatsvinden, waarover ik geïnformeerd zou worden.

‘s Avonds had ik toevallig de perfecte afspraak om te praten over hoe verder. Eindconclusie: ik zit niet op mijn plek, heb geen werkplezier en doe nu als zzp-er precies de dingen waarvoor ik niet in loondienst wil. Kappen dus.
Kappen heeft alleen nogal wat consequenties, zie *).

Dinsdag had ik al mijn moed verzameld: ik stond bij mijn projectleider voor de deur om er een punt achter te zetten. Van haar secretaresse wist ik dat ze tijd had, ze was alleen onvindbaar. Haar secretaresse belde haar. Achteraf hoorde ik van iemand die op dat moment toevallig naast mijn projectleider zat, dat de secretaresse had bepaald dat het allemaal niet zo belangrijk was. Moed voor niks verzameld, pas vrijdag heb ik een gesprek.

Intussen gebeurt er vanalles: in het gesprek van maandagmiddag is besloten dat er (weer!!) een nieuwe projectleider komt.  Dat de druk omhoog moet, dat ik niet zo moet zeiken maar moet schrijven. Dat….

Weet je, ik ben lamgeslagen. Na maandag krijg ik niks meer op papier en heeft het ook impact op mijn andere projecten en op mezelf.
Ik ben niet van het opzeggen en heb hier dan ook grote moeite mee. Ook omdat er voor mij andere belangen spelen (nogmaals*). Maar dit kan gewoon niet. Echt niet.

Vandaag ‘ werk’  ik thuis. En zet ik alles op een rijtje. En vraag ik me voor de 100ste keer af: ben ik wel echt een ondernemer? Roep ik dit soort situaties niet over mezelf af? Of: heb ik gewoon echt heel veel pech met deze opdrachtgever en had ik gewoon eerder moeten stoppen?

Hoe dan ook, ik heb gisteren 2 (belangrijke) partijen gesproken die 100% achter me staan en niet willen dat ik stop. Dat is fijn om te horen. Ik ga het gesprek vrijdag dan ook in met een kleine escape: ik ga stoppen, tenzij…

Tijd voor hen om over de brug te komen.

En vooral: om voor mezelf te kiezen.

* Belangen: als ik nu stop, loop ik een paar duizend euro mis, is dat slecht voor mijn reputatie (al lijkt doorgaan aan een onhaalbaar project even schadelijk) en is de opdrachtgever een hele grote partij in mijn stad met veel contacten. Daarbij ben ik de enige constante factor die nog overeind staat. En ja, mijn ambities spelen mee, al vanaf het begin. Als dit wel lukt, heb ik een enorm mooie ingang bij andere grote partijen die met dezelfde problematiek bezig zijn en kan ik me opwerken tot expert….

In twijfelmodus 2

Waar ik vorige week nog relativerend probeerde te schrijven over mijn prille relatie met Thijs, stond ik zaterdagnacht op het punt er een eind achter te zetten. Per direct.

Zaterdag had ik na een hele toffe vriendinnendag nog een feestje van een vriend van me. Thijs was ook uitgenodigd, maar had ervoor nog een ander feestje.
Rond elven kwam hij aan, harstikke dronken en aanhankelijk. Daar ben ik dus helemaal niet van. Ik merkte ook dat ik boos was. Als ik naar een verjaardag van zijn vrienden zou gaan zou ik ervoor niets/nauwelijks drinken. Maar goed, dat ben ik.
Ik zou bij hem blijven slapen, maar merkte dat ik twijfelde.

Op de terugweg zei ik: ik weet eigenlijk niet of ik wel met je mee wil vanavond.
Als uitleg begon ik een onsamenhangend verhaal over dat het aan mij lag, ik soms moeite met mezelf heb, ik baalde dat hij zo dronken was en dat ik het allemaal even niet meer wist.
Niet echt tof van me om dat `s nachts eruit te gooien, maar ik kon niet anders.

Hij schrok, dacht dat ik het uit wilde maken en als ik eerlijk ben, leek me dat ook de meest simpele uitweg op dat moment. Gelukkig besefte ik op tijd dat ik moe was, dat dit niet het moment was. Ik ben alsnog mee naar hem gegaan, hij was inmiddels wat nuchterder (door de schrik) en we hebben een gesprek gehad.
Ik heb geprobeerd hem uit te leggen dat ik dit nieuwe begin van een relatie heel eng vind, dat ik na mijn ex er bijna aan onderdoor ging en dat niet nog eens wil meemaken, of dat iemand anders aan wil doen. En dat ik daarom soms nu anders reageer op dingen dan ik van mezelf gewend ben. Noem het zelfbehoud. Hij begreep het niet echt.
Hij gaf aan dat hij soms moeite heeft met mijn manier van reageren. Ik ben communicatief sterk, dat weet ik. En sinds ik ondernemer ben geworden is dat alleen maar meer geworden. Maar, omdat het op mijn werk niet lekker loopt, loop ik daar bedeesd rond en reageer ik mij elders af. Bijvoorbeeld op Thijs.
Hij kan daarentegen moeilijk over zijn gevoelens praten merkte ik.

Eindconclusie: we zijn te snel van start gegaan en ik ben nog bezig met verwerken wat er de laatste tijd op mijn pad is gekomen. Terugdraaien kan niet, nu een stapje terugdoen… geen idee hoe. Thijs is verder: voor hem is dit (nu al) zijn meest serieuze relatie ooit. Ik snap dat niet, hij heeft een relatie van 3jr achter de rug, ik dacht dat hij ‘meer ervaren’ was. Ik schrok er ook van.
Nu is mijn ervaring dat mannen altijd sneller zijn dan ik, maar toch.
Voelt hij niet veel meer voor mij dan ik voor hem? 

Zondag zijn we met zijn tweeën op pad gegaan en dat was leuk. Samen met hem voelt nog steeds fijn.  Maar de twijfels blijven…

Eerlijke kans

“Wanneer ben ik zo moeilijk geworden? En waarom?”
Deze vragen spoken al een aantal dagen door mijn hoofd. Ik merk in allerlei (kleine) dingen dat ik ben veranderd. Van de lekker impulsieve, naïeve muts, naar een voorzichtig en bewust iemand. Continu doorzien wat welke consequentie(s) zou kunnen hebben.

Zowel in mijn werk(relaties) als bij Thijs ben ik voorzichtig. Ik zoek zekerheid en houvast en kan die nergens vinden. Door mijn ex heb ik geleerd dat je nooit zeker kunt weten (ook al denk je dat alles goed gaat) dat je relatie stand gaat houden. Niet dat ik dat daarvoor niet wist, maar nu ben ik me daar continu van bewust.
Vanavond betrapte ik me erop dat ik door bleef gaan met een grapje wat Thijs heel irritant vond. En waarom? Ik test hem. Kijken waar de grens ligt, wanneer hij me niet meer leuk vindt. Omdat ik dat liever nu al weet dan ‘later’.

Het is niet goed en ook niet fair tegenover Thijs. Al helemaal niet tegenover mezelf. Ik merk vooral dat ik probeer alles te analyseren… O Thijs kan niet slapen als ik er ben, dat zal wel een slecht teken zijn. Ik zoek manieren om het uit te maken en om eerlijk te zijn: die zijn er altijd te vinden.
Ik realiseer me alleen goed dat alle redenen die ik zoek niks met Thijs te maken hebben. Ik voel me goed als ik bij hem ben en volgens mij gaat het daarom.
Maar ook dat weet ik niet zeker.

Superirritant dat mijn ex(en) zoveel invloed op me hebben. Ik ben de enige die dat kan veranderen. Ik moet wel, om het met Thijs een eerlijke kans te geven.
Nu nog uitvinden hoe.

“ik zie de dingen liever wél positief”

Arrrggghhhh!

Gisteren vond een belangrijk gesprek plaats over de voortgang van mijn grote project. Ik heb daar zelf al langer twijfels bij en die worden alleen maar sterker. En bevestigd: de ‘opperbaas’ liet gisteren weten not amused te zijn: we waren de afspraken niet nagekomen, er was te weinig werk verricht, de inhoud was niet goed en volledig enz enz.
Ik ben het compleet met hem eens. Ik koppelde dit gisteren dan ook terug aan mijn PL1 en daarna aan de rest van de collega’s.
PL 1 = projectleider 1. Gisteren is het project officieel overgedragen aan PL 2. Als ik echt correct zou tellen zitten we denk ik al aan PL 4. Maar laat ik het niet verwarrender maken dan nodig…
PL1 vond het de reinste onzin, hij vindt dat hij zijn werk goed heeft gedaan en klaar is. De open eindjes (waar het juist om gaat) zijn voor ons. Hij zei “ik laat me niet meer zo snel gek maken door wat de opperbazen willen”. Nee, lekker makkelijk als je zelf het project verlaat.
Een van de andere collega’s keek me aan en zei “ik zie de dingen liever wél positief”.

Mijn mond viel open. Iedereen die me kent voor PL1 weet dat ik tegen beter weten in positief kan blijven, mensen daarin mee kan trekken en overal probeer iets positiefs van te maken. Maar nu is het tijd voor realisme: er zit een groot risico in voor onze opperbaas als wij onze beloften niet waarmaken.

Ik snap deze wegwuivende houding niet. We komen in de problemen mensen, en snel!

In twijfelmodus

De afgelopen paar weken heb ik in een hele fijne, positieve flow gezeten. Op werkgebied is er vanalles gebeurd en vooral misgegaan, maar ik kreeg positieve energie van Thijs, waardoor alles enigszins in balans bleef.
Ik merkte echter al dat mijn beetje vrije tijd die ik normaal heb, nu met Thijs werd doorgebracht. Heel leuk allemaal, maar ik miste het wel een beetje. Gelukkig bleek  Thijs er hetzelfde over te denken en maakte hij het bespreekbaar.

Gisteren hebben we de dag samen doorgebracht. Ik nam hem mee naar het theater en we bleven erna bij mij slapen. Thijs kan niet slapen als ik bij hem ben, dus ik zag de bui al een beetje hangen.
De nacht ervoor had al ook al bijzonder slecht geslapen omdat ik met mijn hoofd bij mijn werk zat (en dat in het weekend).
De verwachting kwam uit: hij kon niet slapen en ik heb (mede daardoor) ook geen oog dichtgedaan. Ik was zo moe dat ik ging twijfelen aan alles: aan mijn werk, aan mezelf, aan Thijs. Het voelde ineens niet meer goed.
Thijs heeft geprobeerd mij duidelijk te maken dat het niet aan mij ligt: hij is een slechte slaper, heeft nooit samengewoond en moet erg wennen aan samen slapen.
Hij is vanmiddag naar huis gegaan, ik heb mijn afspraken van vanavond gecanceld en ben een potje gaan janken.

Ik vraag me af of we niet te enthousiast van start zijn gegaan. Ik heb zelf veel meer moeite met samen zijn dan ik ooit had verwacht. In de 3 jr dat ik alleen ben, ben ik toch wel erg gehecht geraakt aan mijn eigen plekje en gewoontes.
Gelukkig kan ik het hier met hem over hebben. Volgende week zien we elkaar even minder en we slapen voorlopig even apart. Ik merk dat ik ruimte nodig heb en rust in mijn hoofd zoek.
En die vind ik op het moment niet. Morgen heb ik zowel een sollicitatiegesprek als een overdracht. Tegen beiden zie ik als een berg op en ik weet dat dat vannacht weer ten koste zal gaan van mijn nachtrust.
En dat terwijl ik al kapot ben. Komende week kies ik even alleen voor mezelf.

Questions

Al even geleden tagde Mich mij in haar bericht. Leuke vragen, dus hier de antwoorden!
Oja, ik heb besloten in het kader van artistieke vrijheid mij alleen aan de eerste regels te houden.

De regels
1. You must post these rules. 
2. Each person must post 11 things about themselves on their blog. 
3. Answer the questions the tagger set for you in their post, and create 11 questions for the people you tag to answer. 
4. You have to choose 11 people to tag and link them on the post. 
5. Go to their page and tell them you have linked him or her. 
6. No tag backs. 
7. No stuff in the tagging section about “you are tagged if you are reading this.” You legitimately have to tag 11 people.

Vragen van Mich:

1. Als je één ding (let op: één ding ) mocht veranderen aan je lichaam, wat zou dat dan zijn?
Dan zou dat mijn buik zijn.  Die mag een heel stuk strakker!
Verder ben ik goed in proportie (vind ik zelf dan).

2. Waarvoor kan iemand je om 2 uur ‘s nachts wakker maken?
Koffie, een feestje, ijs en goede muziek.

3. Wat is voor jou een regel die niemand mag overtreden?
Respect. Ik kan er slecht tegen als mensen mij (of anderen) zonder respect benaderen.

4. Omschrijf jezelf in vier woorden
Ondernemend, spontaan, veelzijdig en motiverend.

5. Favoriete stad in Nederland en waarom?
Ik vind dat NL echt heel veel leuke steden heeft en ik vind ze om verschillende redenen leuk om te bezoeken. Zo shop ik graag in Den Bosch of Utrecht, terras ik graag in Leiden, Deventer, Amsterdam of Nijmegen, maar woon ik toch echt het liefst in Eindhoven. Vooral vanwege alle creatieve uitspanningen, vele mogelijkheden en Brabantse gemoedelijkheid.

6. Wat is een afknapper voor jou?
Kan echt vanalles zijn, maar wat ik echt erg vind is een zegelring. Geen idee waarom!

7. Waar hoop je over 10 jaar te staan?
Als ondernemer met personeel en minimaal 1 zelfgeschreven boek op mijn naam.  Maar vooral gelukkig, rust in mijn hoofd en gezond.

8. Je favoriete winkel?
Kaldi, Sandwich, Dille en Kamille.

9. Heb je verslavingen?
Ben licht* verslaafd geraakt aan social media. Zwaar verslaafd aan koffie en kan niet zonder zo nu en dan heel hard meezingen met mijn favo-nummers.

* over de definitie van licht zijn de meningen verdeeld

10. Als je naar een eiland wordt gestuurd, wat zijn de vier dingen die je meeneemt?
Muziek, pen en papier om zelf eens een boek te kunnen gaan schrijven, zonnebrand en toiletpapier.

11. Als laatste, wie is jouw favoriete blogger?
Mijn 3 favo bloggers staan in mijn blogroll. Ik lees al met hun mee vanaf mijn eerste blogtijd. Zo nu en dan lees ik (een tijdje) mee bij andere bloggers, maar deze 3 blijven erin!
Omdat ze alle 3 mooi schrijven (op hun eigen manier), interessante onderwerpen beschrijven en ik ze aan iedereen die graag leest, aanraad!

Familie

Questions staat in concept klaar (nog even de finishing touch) maar toch eerst even iets persoonlijks.
Questions zal even moeten wachten.

Gisteren was ik op een familiefeestje. Die staan altijd garant voor verhalen/roddels/zatte acties. Nooit saai zullen we maar zeggen.
Deze keer geen uitzondering.

Gisteren kwam een tante naar me toe. Met haar puberzoon gaat het al een tijdje niet goed. Last van zwaar overgewicht en allerlei vage kwalen, waarvan mijn broer en ik vermoeden dat die een psychologische oorzaak zouden kunnen hebben.
Neefje zit en ligt inmiddels 4 maanden thuis. Hij kan niet lopen en heeft een bed beneden staan. Volgens de arts is er (lichamelijk) niet veel aan de hand en weinig aan te doen (vanwege privacydingen en herkenbaarheid vertel ik hier even niet waar het over gaat, maar in essentie gaat het om een huis-tuin-en-keuken-kwaaltje, waar ik zelf toevallig ook al 4 jr ‘last’ van heb).

Neefje doet op het moment niks. Met niks bedoel ik ook echt niks. Te beroerd om zijn eigen brood te smeren.
Volgens tante is/wordt hij depressief. In tranen vertelde ze dat ze soms bang is als ze terugkomt van boodschappen: bang dat hij zichzelf iets aan heeft gedaan.
Ik schrok natuurlijk. Ik weet dat het met neef al langer niet goed gaat, maar dit is écht verkeerd. Echt, echt, echt verkeerd.
Zijn vader is een enorme klootzak. Ik heb het met het jong te doen.

Nadat ik met mijn broer en nichtje de situatie had besproken was voor iedereen de kous af. Hij doet het zelf en zijn ouders gaan niet adequaat op de situatie in.
In de auto op weg naar huis dacht ik erover na: is dat zo? Is voor ons/mij hiermee de kous af? Hebben we een soort familiare verantwoordelijkheid? Ik vond het vreselijk om tegen mezelf toe te geven, maar: ik wil hier niet bij betrokken raken.

Mijn oom heeft me vroeger (toen hij kinderloos was) betast.  Ik heb jaren overwogen aangifte te doen, maar het niet aangedurfd. Vooral omdat mijn tante daaraan onderdoor zou gaan. Toen ze zwanger werden heb ik gehoopt en zelfs gebeden dat ze een jongen zouden krijgen. Daarmee viel gevoelsmatig ‘mijn verantwoordelijkheid’ van me af. Een jongen zou zich daar wel redden.
Nu blijkt dat niet zo te zijn. Vreselijk om te zien.

Zou ik anders reageren als ik dit verleden niet zou meedragen? Wellicht. Feit is voor mij dat ik mijn oom als dader zie: iemand die het leven van zijn vrouw en kind verpest (al dan niet bewust).  Ik kan daar slecht mee omgaan: wanneer grijp je in, wat kun je doen?
Als iemand anders dit zou schrijven zou ik denken: tijd voor actie! Er moet iets gebeuren.
Maar ik vrees dat ik (en de rest van mijn familie) dit op een afstandje gaan volgen.
Met de fingers crossed hopen op een goede afloop.

Wat is wijsheid?

Zaterdag was ik gezellig uit eten met Thijs (daarover zo meer). Na het eten kwam ik een oud-collega tegen van het werk wat ik voorjaar 2011 heb gedaan. Het werk waar ik gillend ben weggerend op het eind. Dat werk.
Ze zoeken voor 4 maanden een vervanger en dachten aan mij.

Ik ben in dubio. Mijn gevoel zegt: niet doen! Mijn portemonnee vindt het wel een goed idee. Een van de collega’s met wie ik wat lastiger samenwerkte is in die periode afwezig. Dat scheelt.
De angst om zonder werk te komen zitten is dit jaar meer aanwezig en realistischer dan voorgaande jaren. Daarom: wat is wijsheid???

 

Thijs
Meanwhile zijn Thijs en ik nog steeds fanatiek blij met elkaar!
Door Thijs zie ik nog beter in dat het echt niet  zo goed zat tussen mij en mijn ex. Thijs heeft bewondering voor mijn keuze om ondernemer te worden en begrijpt dat dit anders is dan in loondienst zijn. Hij heeft het zelf niet eens door, maar hij zegt dingen die zó belangrijk voor me zijn. Echt heerlijk!

Zaterdag ben ik bij hem blijven slapen en zondag hebben we de dag samen doorgebracht. Ik vond het heerlijk. Daar kan ik wel aan wennen…